ماه
عروسِ باکره ی شاعر
در آسمانِ تلخِ پاییز
آیا
پناهی بودت ؟
باد می آید
تو از من دوری
دور
آن سوی باد
می غلتم به خواب
در ترنمِ موسیقیِ باران
ماه
اما تو
کجا هستی
آیا
همآوازی بودت؟
اندوهِ پریده رنگی دارم
در تخیلِ باران و
برگ
ماه
اما تو
در پرده ی کدام خیال
بی رنگی ؟
انسان
که سخت شکیباست
با فقراتی دردناک از تاریخ
اینک
اینک فراموش است
در تغزلِ پاییز آجری
ماه
اما تو
در ململِ آغوشِ کدام خواب
فراموشی
و
اینچنین خاموشی ؟
پاييز 63
موقعِ اندوه است غروب
تنها و دور و فراموش
من ، یک باغِ سیاهم
" چه آینه ی تاریکی است زندگی
تار و گذرنده
چه هستیِ لرزانی دارد شمع
چه لذتِ گریزانی دارد لحظه
چه مرگِ پریشانی دارد پاییز "
صدایم در سفر است
کاج نیستم
بی اعتنا به آفتاب
لاک پشتِ صبور نیستم درراه
من ،
روز و
شب ام
عریان و
وهم آمیز
امرداد 64
گل در صدایت زندانی
هفت شعرِ سبز
از تکانِ پیراهنت در باد
خورشیدِ نارنجی به خاک می رود
افق ، در حکایتِ غروب می سوزد
اکنون
تو می آیی
هفت شعرِ کبود
از تکانِ پیراهنت در باد
اسفند 64
آفتاب ، دشت را به آتش کشید
گله ی آهو ، هراسان از جنگل رمید
کبوتر ، به خاکِ گرم در غلتید
" چه پروازِ خاموشی "
موریانه زار گریست
" چه درختِ سختی "
هیهات از بودن !
هیهات از بودن !
فریادی به گوش آمد
" زنده باد گل "
پروانه در رقص شد بر علفزار
" چه بازیِ خوشی "
در نورِ پریشانِ شمع
تاریکی لرزید
و موسیقی ،
سایه را رها کرد
من گریستم
های ، های ، های
بیابان
خالی بود ، تنها بود
گفتم آفتاب
گرم نشد
گذشتم من
گذشتم
از برکه های ملال
به زحمتِ عشق
و پشت به زمین ایستادم
اسفند 65
انگشتانم
بر پوستِ هستی
کشیده می شد
به دنبالِ غفلتی بودم
تا بر سایه ام ، تکیه کنم
آه ، کودکی
ارديبهشت 66
خمودِ کلاغ بر درختِ لخت
برگ های خشکِ بی رمق
هوای ایستاده ی خاموش
دیوارِ کاهگلیِ طولانی
بیابانِ بی انتها
نگاهم در سفر است
تيرماه 66
پرده را کنار می زنم
ماه را به اتاقم می آورم
اندوه را کنار می زنم
لبخندِ پنجره را باور می کنم
در لطافتِ رویایت
ستاره می چینم
شب ، خوشه ی انگور است
تير ماه 66
مردِ دلتنگ در بیابان
کنارِ باد
آوازِ نی در ملکوت
ستاره می بارد
باد می خوابد
مردِ شیدا در بیابان
کنارِ آواز
بارانِ گلِ یاس
تيرماه 66
درماندگیِ برکه را
در پرتو ماه می فهمم
و تنهایی خود را
در آینه ی آب
اندوهِ غروب را
در پرده ی پاییز می بینم
و لطفِ نگاه تورا
در خواب
امرداد 67
تاریکی را شاخ می زند
گاوِ عاصی اشتیاق
دهانِ خاکستریِ غروب
آوازهای نارنجی می خواند
آخرین طنینِ خورشید در مغرب
در تلخیِ سایه ها
پنجره بغض می کند
اندوهِ پرندگانِ مهاجر را دارم
در آخرین طنینِ شب
اشکِ ماه بر کاغذم می افتد
دی ماه 66
باد
که حکایتِ تازه ای نیست
لنگه های در را به هم می کوبد
و پرده ها را تکان می دهد
باد
که دیوانه ترینِ دیوانگان است
پیراهنِ آبیِ تو را
از روی بندِ رخت
به دور دست و
غبار می برد
باد
که کهنه ترین حکایتِ جهان است
امیدِ مرا ، سنگ می کند
فاصله ی تو با من ، بیدادِ باد است
فروردین 67
کاغذهای دیوانه از باد
در باغِ لخت
شعرهای پاره پاره
میانِ شاخه ها
دلِ من
در گیرو دارِ غروب
پاییز آمده است
اردیبهشت 67
به بیابان می تازم
از ابری به ابری
سنگ را می سایم
از عالمی به عالمی
براندامِ خار تازیانه می زنم
از هجرانی به وصالی
از لبخندی به بوسه ای
دیوانه تر از همه ی دیوانگان
من می وزم
اردیبهشت 67
در خوابم
سراسر مرگ
بیدارم
سراسر خواب
سایه ام را می جوید
آفتاب
18مهر84
تابستان بود
در گوشه ی شب
زنجره می خواند
شب است اکنون
که زنجره را می خواند
دهانِ بی آواز
18 مهر ماه 84
عطش هایم
عبور می کند
از صخره ی یقین
با نفس هایم
اینسوی بادم
بی نفس هایم
آنسوی باد
می وزم همیشه
18 مهر ماه 84
پیامِ باد چیست
سبزه های خوش
خاک چه می گوید
شکوفه های تر
بنشینم و
بنیوشم
نجوای هستی را
21 مهرماه 84
قهرمانِ اسطوره هایم
چنگ افکنده بر خیالاتِ مرده ات
روایتگر عبورم
عبور از سنگلاخِ جستجو
نقش ام بر رخسار سنگ
آفریدگارِ رنگهای بیقرارم بر گستره ی خیال
موسیقیِ تشنه ی رویید نم در اعماقِ خاک
اندوهم ;
نقر شده بر جان آدمی
حیرتِ نقاش ام در برابرِ بومِ آشفته ی بودن
واژه ام ، در دهانِ خنیاگری مغموم
من ، کلماتم
نقش بسته بر لبانِ شاعری خسته
آوازم
آوازِ پرنده ای گم کرده راه بر شاخسارِ حیات
از سفرهای دور می آیم
مسافری هستم پیش از کلمات
کلماتِ به ستوه آمده از تکرار
غبارِ زمان را می سترم از چهره ی کلمات
کلماتِ سپری شده
قاصر از بیان
بیانِ من
تو
انسان
29 آذر ماه 84
به یاد می آورم
شعرِ نخستین را
و همچنان ، تو ر ا می خواهم
از نردبانِ زبان فرا می شوم
پس از موسیقی
در نهايتِ آواز
به تماشای جهان
جریان می یابم
1 دی84
سوار بر زورقِ آواز
می گذرم
از افقهای رنگارنگ
آسمان را فرا می گیرم
رنگین کمانِ جان
از نخستین چهچه
تا نهایتِ فریاد
زمزمه ای ساده
تا
پارتیتوری پیچیده
چونان شهابی می گذرم از کهکشانِ نَفَس
. . . و جهان تاریک می شود
9 دی ماه 84
سلسله ی موی تو
مرا می رساند
به پیش از همه ی سلسله های تاریخ
تاریخِ پیش از سلسله ها
تاریخِ وسوسه ی تو بود
. . . وسوسه ی تو بود
که من درزمین ماندم
و
از زخمِ نگاهت
تنهائی را آفریدم
تنهائی
آشیانه ی امنِ پرنده ی بی تابِ شدن
تجسمِ نَفَس
تنفسِ جسم
16 دی ماه 84
سرا زیر شد به سوی قلبم
نمی دانم ،
سپیده دم است یا نه ؟
خاکستری است
خرسندم یا نه ؟
نمی دانم ،
سرازیر شد به سوی قلبم
مانند همیشه
شب است یا سحرگاه ؟
نمی دانم ،
تاریک است
از نخستین دم
تا واپسین نگاه
سرازیر می شود به سوی قلبم
7 بهمن 84
گوش هایم دیگر
خو کرده است به تاریکی
نمی بینی خسته ام !
و
با این همه روشنی
فریاد می زنی !
چشم هایت را ببند
جیب هایت پراز ستاره میشوند.
بشنو نوای لالائی شب را
حس میکنی
دیوارها از فرط برپائی فرو می ریزند
و
جای خالیِ سکوت
نوازش ها می نشینند
جای خالیِ سکوت بنشین
با همه آغوشت
اندکی درنگ کن
در دور دست ها . . . . .
12 بهمن 84