1
برگ  های ِ سوخته
نگاتیو ندارند
فقط... می ریزند
:
:
:

2
عکس ِ فوری نگیر
تاریخی نمی شوم.

3
دوستت دارم را بردار و
 در لفافه بپچ
روبرو چشم ها – بیانیه های صادر شده اند!

نگاهت را مثل سنگ روی سنگ می چینی ؟
نچین

سنگ روی سنگ بند نمی شود –
برگ می شود –
همینجا – روی ِ آسفا لت ِ خیابان لیکسله
روبروی خانه ات                                       
...
روبروی خانه ات                                                                    
چشم ها ی هزار شده                                                                    
 -   بی حرف خطر می کنند                                               
 
پانزدهم اکتبر دوهزارو پنج
                                                          
4
نفس می زنی « دوستت دارم» در شب که گم می شوی
پای در باد می کشم ، تا پاره نشود بند ِ دلت از گاهی –
نرقتن و ُ هی دوید نم تا هی ماندن وُ هی راه نرفتنت

به آب وُ آتش فکز نکن – پای در ابر کشیده ای -
که سیاه شده ای از من و ُ به زیر ِ باران نرفتنم وَ
قد کشیده حیرت ِ تو تا لاک ِ تو که نیمقدم بر می گردی
 وَ از تماشای ِ الگو ها و ُ کلیشه ها بنفش می شود –
پیشانیت

 تا تعبیر می کنم رنگ خالی ِ صدف –
 دیگر نگاه نمی کنم
دیگر نفس نمی کشی.

5
دو بستر دارم وُ دلی که به خاطره خوش است و ُ کناری که
کنار ِ من هایی که می شناسم دراز کشیده است تا سرد نشود آتش ،
پرده از طاق ِ پنجره که می افتد ، وقتی که تکه تکه می شوم در
کار های پراکنده ام وَ با دهان ِ سیاه مشق هایم نفس می کشم :
آی وقت ِ چندانی نمانده است دیگر

بزکم کنید!  سایه های کنار من
تار ِ عنکبوتی – انگار –
 در حال تنیدن است.

استکهلم. سی ام سپتامپر دوهزار و پنج
خیابان لیکسله    /   Lyckselevägen