ژاك پره ور ( 1977-1900 ) از معروف ترين شاعران معاصر فرانسه به شمار مي آيد ، كه محبوب جوانان است . نخستين اشعارش را با گرايش شديد به سورئاليسم آغاز كرد ، بنابراين بايد او را از شاعران سورئاليست به شمار آورد . او گرايش خود به اين مكتب را با به هم زدن قواعد قراردادي زبان ، كه به طور ساده از آن به " بازي با كلمات " تعبير مي كنن ، و نيز تازگي تمثيلات و سادگي وزن ادامه داد . پره ور از نظر عقايد اجتماعي مخالف نفوذ كشيشان و به سنت شعر آنارشيستي قرن ، در اروپا وفادار و در حالت عصيان دايم بود . از لحاظ سياسي با نيروهاي سركوب گر اجتماعي و زورمندان در تضاد بود و رگه هايي از مواضع اجتماعي در شعرش به چشم مي خورد . مايه هاي آزادي و عدالت و عشق در اشعارش موج مي زند ، و معمولاً اين مايه ها را با طنزي قوي و خشن و در عين حال با لطافت و ظرافت خاصي بيان مي كند . شعرش سخت به دل مي نشيند و خوانندگان فراواني در فرانسه دارد . حرف ها ( 1946) ، قصه ها ( با همكاري آندره ورنه 1946 ) ، نمايش ( 1951 ) و گرگ و ميش ( 1955 ) از معروف ترين آثار او هستند . پره ور هم چنين فيلم نامه ها و گفت و گو هاي بسياري از فيلم ها را نوشته و بازنويسي كرده است . روز طلوع مي كند ( 1937 ) ، ميهمانان شامگاه ( 1942 ) ، بچه هاي بهشت ( 1945 ) و دروازه هاي شب به كارگرداني مارسل كارنه ، از جمله فيلم هايي هستند كه پره ور فيلم نامه يا گفت و گوي آن ها را نوشته است .
چند شعر :
نشانه ي دستوري 1
معلم :
- دانش آموز هاملت !
دانش آموز هاملت :
(از جايش مي پرد )
_هان … چي … ببخشيد … چه خبراست ؟ … چيست … چي شده ؟ …
معلم :
) ناراضي )
- شما نمي توانيد مانند ديگران بگوييد " حاضر " ؟ غير ممكن است , شما هنوز در هپروت هستيد .
دانش آموز هاملت :
- بودن يا نبودن در هپروت !
معلم :
- كافيست . اين قدر ادا در نياوريد . فعل بودن را صرف كنيد . مانند ديگران ، فقط همين را از شما مي خواهم .
دانش آموز هاملت :
To be …-
معلم :
- به فرانسه لطفا ً , مثل بقيه .
دانش آموز هاملت :
- چشم آقا . ( او صرف مي كند : )
من هستم يا من نيستم
تو هستي يا تو نيستي
او هست يا او نيست
ما هستيم يا ما نيستيم …
معلم :
) بيش از اندازه ناراحت )
- ولي اين شما هستيد كه از مرحله پرت هستيد , پسر جان !
دانش آموز هاملت :
- درسته آقا معلم
من هستم " جايي كه " من نيستم
و در واقع ، بعد از فكر زياد
باشي " جايي " 2كه نباشي
باز هم شايد مساله اين است .
1- Accent grave : نشانه اي است در زبان فرانسه كه به روي پاره اي از حروف گذاشته مي شود تا فرقي باشد ميان برخي واژه ها . در اين شعر ، اين نشانه ، واژه ou ( حرف ربط ) را به واژه où ( قيد مكان ) تبديل مي كند . به همين دليل عنوان اين شعر را به " نشانه ي دستوري " ترجمه كردم .
2- Ou – où ، مطابق تعريفي كه قبلا ً درباره ي accent grave ارايه شد . جمله بدون اين نشانه ي دستوري ، " Etre ou ne pas être " ، معنايش همان جمله معروف در نمايش نامه شكسپير است ؛ اما شاعر با اضافه كردن يك آكسان گراو كوچك ، هم در ظاهر جمله و هم در معناي جمله ،تغيير به وجود مي آورد : Etre " où " ne pas être ، باشي جايي كه نباشي .
شاگرد تنبل
با سر مي گويد نه
در دل اما آري
آري به تمام آن چه دوست دارد
نه , به معلم
برپاست
از او سؤال مي كنند
همه جور سؤالي
ناگهان خنده اي بي احتيار دربرش مي گيرد
و همه چيز را پاك مي كند
عددها , كلمه ها ، تاريخ ها , نام ها
عبارات و نكات انحرافي را
و بي توجه به تهديدهاي آقا معلم
و جنجال بچه هاي درسخوان
با گچ هايي از همه رنگ
روي تخته سياه بدبختي
چهره ي خوش بختي را ترسيم مي كند .