در سال 1370 ، هنگامی که اولین شعرش در نشریه ی ادبی " تکاپو " منتشر شد ، تنها 17 سال داشت . او کارشناس زبان و ادبیات فارسی است و به نقد ادبی و ترجمه ی آثار شاعران آمریکایی و آنگلو ساکسون نیز می پردازد .

از پگاه احمدی تا کنون سه مجموعه شعر با عناوین ِ :

" روی سُل ِ پایانی " ، " کادِنس " ، " تحشیه بر دیوار ِ خانگی " ( انتشار اینترنتی ) و نیز ترجمه ی گزینه ای از شعرهای سیلویا پلَت با عنوان " آواز ِ عاشقانه ی دختر ِ دیوانه " به چاپ رسیده است .

تازه ترین مجموعه شعر این شاعر با نام " این روزهایم گلوست " تا پایان ماه از سوی نشر ثالث وَ همچنین اثر پژوهشی ِ این شاعر با نام ِ " شعر ِ زن از آغاز تا امروز " به انضمام آنتولوژی ِ جامع شعر زنان ایرانی به زودی از سوی نشر چشمه ، روانه ی بازار کتاب خواهد شد .

برای آشنایی بیشتر با این شاعر به سایت او مراجعه شود.

شعری از پگاه احمدی:

بیات ِ تُرک

نشسته ام ماه ، روی دستم نماز می خوانَد

پُشت

سیل ِ سلیطه می ریزد

کاشی

صدا

وَ در که مسجد را

با چادرهای پاره پشت ِ هوا می بَرَد

عکس های تاریخی

که از گلو خفه تر می شوند

پُشت ،

نیشابور ِ پاره می ریزد

نور آنقدر می چرخد ، می تابَد ، می پژمُرَد که می ریزد

وَ من آنقدر عاشق ِ این ماهوت ِ کهنه ام

که نمی دانم با این دست های جوان چکار کنم

با این هوای رفته تا ته ِ حوض

با این پوشیه

که گوشه های رضاشاه می رود

زمان ِ گمشده در ساعتی که هرشب ، لال

لالایی ِ مرا خوانده ست

هر صبح ، کر،

بالای کرکره رفته ست !

هوا

هوا که هرشب ، بیشتر گم می شود

صدا

صدا که لای درهای گرفته می گیرد

وَ شب که هرگز مرا به حال ِ دیوار ِ روبه رو نگذاشت !

هوا

هوای پُشت ِ اذان

هوای بلند شده از پُشت ِ خاک ِ چادرها

دست های نَشُسته ام را بُرد

به این صدا که از بس به مهربانی ِ درها فشار داد

زیر ِ پنجره افتاده ایم !

هوا

هوا که از بیات ِ تُرک ، قدیمی تر است

وَ از چهارگاه ، قدیمی تر است

وَ مثل ِ " نقش ِ رستم " به طاق می چسبد

نشسته ام ماه ، روی دستم نماز می خوانَد

نشسته ام وَ توی دستم ماه

ماه

شکل ِ آی با کلاه .